Have you ever driven to the sunshine?

Het was lang geleden. Die waas voor mijn ogen, in mijn hoofd. Twee dagen aan een stuk is het al bezig en ik vind het zalig. Maar nu komt er een eind aan, vrees ik.  De moed zonk me in de schoenen toen ik op de website van de bibliotheek opzocht of ik het vervolg kon lenen. Het kan, ja… Maar niet zo gauw: Een wachtlijst van 39 mensen en het moet zelfs nog aangekocht worden.

Donderdag begon ik in Harry Potter en de Orde van de Feniks, gisteren in Harry Potter en de Halbloedprins. Het vervolg zal nog een tijdje op zicht laten wachten.
Toch was het fijn om nog eens zo in de ban van een verhaal te zijn. Ik voelde me net zoals een paar jaar geleden toen ik elke zaterdag om 10 uur naar de bibliotheek fietste en een stapel boeken ontleende. Om die uit te lezen met de gemiddelde snelheid van een boek per dag. Ik zeg het nog eens, er gaat niets boven helemaal opgeslorpt te worden door een verhaal. In bed gaan liggen lezen omdat je stijf wordt van de hele dag op de zetel te zitten lezen en je af en toe moeten omdraaien omdat het pijn begint te doen telkens op dezelfde kant te liggen. Dan verschiet je er vast ook niet van hoe ik me voel na een paar gruwelijke moordverhalen, weliswaar gebeurd binnen de veilige omslag van het boek. Want wat zou er gebeuren als ik het boek dichtsla, op de grond leg en mijn arm uitstrek om mijn nachtlampje uit te doen. Daar wil ik liever niet aan denken en daarom blijf ik doorlezen.

Idag börjar jag igen. Med livet, lite struktur och good behaviour. Typ städa mitt rum, äta tre gånger om dagen en nyttig måltid, vara trevlig mot mina nära och kära och andra, prata ordentligt svenska, träffa folk, skriva ett obetydligt inlägg på bloggen.
De senaste veckorna har jag varit i Antwerpen, Leuven, Werchter, Bryssel, Köpenhamn, Farum, Fredericksvaerk, Hjembaek, Roskilde, Malmö och Stockholm och många platser emellan dem där städerna. Då är det ganska skönt att komma hem och stanna hem i vår lilla lilla by B. under fem dagar.
Men idag börjar jag som sagt igen med lite liv. Jag ska gå på stan och fika. Och leta efter en ryggsäck, en sovsäck, mat, matlagningsgrejer,… till nästa resan som går via Uppsala, Stockholm, Linköping och Alvesta till Emmaboda.

Nog 1 dag en een bekende groep treedt op in een café in Uppsala waar iemand eigelijk niet binnen mag omdat iemand te jong is maar met de hulp van iemands tweelingzus zal het wel lukken.

Nog 2 dagen en mama is jarig.
Nog 3 dagen en het is de langste dag van het jaar.
Nog 8 dagen en Rosemarie en ik pakken ons Werchteroverlevingskit in.
Nog 9 dagen en onze ultralichte basecamptent staat op camping A1.
Nog 13 dagen en Kooks spelen voor ons en onze Metalliciavrienden en tachtigduizend anderen.
Nog 17 dagen en de vier vriendinnetjes komen aan in Köpenhamn.
Nog 20 dagen en diezelfde vier fietsen rond ergens in Denmarken.
Nog … dagen en …

Inför Kampen kikade jag i garderoben och kom fram till att jag skulle ha hur många outfits som helst till Katte-Skrapankampen, OM jag nu skulle vara Skrapan-elev… Gröna och vita kläder har jag, och jättemånga faktiskt, men varken röda eller gula…
Eftersom jag är en stolt Katteelev, köpte jag igår en gul tröja på Indiska. Det får väl duga.
Heja Katte!

het is juni en het is net zomer en het is net vakantie.

één klasweekend op een schiereiland aan de kust
twee tekenbeten, professioneel door mijzelf verwijderd met een pincet
drie keer tot aan mijn schouders in ijskoud zeewater gedompeld
vier lekkere zelfgemaakte maaltijden gegeten, 2 warme maaltijden en 2 ontbijten met havermout
vijf keer ingesmeerd met zonnecrème en toch verbrand
zes uur geslapen de eerste nacht, hum, te weinig dus
zeven uur geslapen de tweede nacht, hum hum, nog steeds te weinig

jaja, op weekend gaan met je klas is zwaar (maar ook heel fijn en gezellig en plezant)

Over een week en 2 dagen is het zomervakantie. Gud vad skönt…

Skriva en uppsats om Apartheid och rasism och mord är inte särskilt uppmuntrande. Ändå är just det min främsta sysselsättning under långhelgen. Aiaiai…om fem dagar blir det skönt… Jag LÄNGTAR efter tisdag den 22:a maj.

Det var länge sen som jag hörde en låt som är lika rörande som den här: Rootless tree av Damien Rice. På skivan står ‘Parental advisory – Explicit lyrics’. Om man lyssnar till den här låten förstår man varför.

"Je ziel blijft altijd achter als je met het vliegtuig reist." Hum, dat heb ik toch ergens gelezen… dus die van mij is nog even in Antwerpen gebleven, alhoewel: kvoel mij al meer terug een geheel worden. (oeioei, kletspraat, mss is ie toch nog daar…) Alweer een vliegtuigreis overleefd hihi. Die ramp-neerstort-scenario’s die ik altijd bedenk blijken tot nu toe (en gelukkig maar;) niet uit te komen! Al bij al kan ik wel zeggen dat het fijn (heel fijn) is om terug thuis te zijn. Wat ik vanavond ga doen is tv kijken en vroeg slapen in mijn eigen, het enige goeie bed en vergeten dat ik eigelijk heel veel schoolwerk heb. Nog een speciaal bericht voor die zotten die mij gisteren met een blinddoek voor mijn ogen door Antwerpen hebben gesleept: Damien Rice zit al in mijn IPod hoor! Wat een prachtstem heeft die toch! (En kheb hem natuurlijk ook ineens aan mijn Werchter 07-lijst toegevoegd, Marjan;)

Gisterenavond was het Pelle Svanslös-examen en raar maar waar;) kben geslaagd als gids Vanaf nu mag ik dus groepen rondleiden in Uppsala en de verhalen van Pelle Svanslös (Pietje Kortstaart heet hij in het Nederlands) erbij vertellen! De jury dacht dat ik van Finland kwam, omdat ik zo’n mooi Fins accent heb, jaja, wie had dat gedacht hihi… toen heb ik maar opgebiecht dat ik niet echt Fins ben:)
Nu is het eigelijk al weekend: kheb vandaag geen les en morgen maar één en maandag is het Valborg! Naar het schijnt hèt feest van het jaar dat best in Uppsala gevierd wordt! Dinsdag is het natuurlijk ook vakantie en woensdag zitten we op het vliegtuig naar België, spannend!! (Als ze Rosemarie en mij door de douane laten natuurlijk;)
Dus het duurt nog laaaang voor ik weer school heb:)